سه شنبه، ۲۴ فروردین ۱۴۰۰
خانه / اختصاصی / نقد و بررسی بازی Cyanide and Happiness – Freakpocalypse

نقد و بررسی بازی Cyanide and Happiness – Freakpocalypse

سیانور و شادی (Cyanide & Happiness) نام مجموعه کاریکاتور و انیمیشن کوتاهی است که در فضای مجازی به شهرت جهانی رسیده و در ایران هم کلیپ‌های آن زیرنویس و حتی دوبله می‌شوند. این مجموعه را با طنز و هجو بی‌محابا و تلخش می‌شناسند که خیلی جاها حتی در آن زیاده‌روی صورت گرفته است. به هر حال، تولیدکننده‌های این سری انیمیشن در محیطی زیست می‌کنند که با فرهنگ ما ایرانیان شاید کاملاً در تضاد باشد. اما در این بررسی، قصدی بر نقد انیمیشن‌ها نداریم و به بازی‌ای که بر مبنای این سری تولید شده است می‌پردازیم.

بازی Cyanide & Happiness - Freakpocalypse

خجسته‌ترین و جسورانه‌ترین کاری که این بازی کرده استفاده از ژانر ماجرایی اشاره و کلیک است. بازی‌های ماجرایی اشاره و کلیک، یک زمانی خیلی محبوب بودند. گیمر‌های قدیمی‌تر، همه با عناوینی نظیر «سایبریا» یا حتی مجموعه «جزیره میمون‌ها» خاطرات خوش زیادی دارند.

با این وجود، امروزه کمتر بازی‌سازی به سراغ این سبک می‌رود چراکه ذاتاً سخت هستند و آن هیجانی را که گیمرِ بعضاً عجول امروزی می‌خواهد، نیز ندارند اما هنوز استودیو‌های کوچک و مستقل به سراغ این ژانر می‌روند. البته بازی Cyanide & Happiness – Freakpocalypse پشتش به هواداران میلیونی پویانمایی‌اش گرم است، همچنین بودجه این محصول به کمک پویش کیک استارتر آماده شده و تولیدکننده، توانایی ریسک کردن را دارد. اما آیا سازنده توانسته حال و هوای خوش بازی‌های قدیمی را زنده کند؟

بازی Cyanide & Happiness - Freakpocalypse

همان‌طور که گفتیم بازی به طرفداران میلیونی مجموعه پویانمایی آن وابسته است پس بیشتر در همان زمینه طنزی که دارد سعی شده قوی ظاهر شود. بدین معنی که واقعاً به گیم‌پلی توجهی نشده. حتی داستان اصلی بازی هم خیلی بی‌سروته بوده و ناقض به نظر می‌رسد.

شما نقش دانش‌آموزی به نام کوپر یا همان کوپ را بازی می‌کنید. او فردی دست‌وپا چلفتی و منفور است که هیچ دوستی ندارد و همیشه به صورت افراطی مورد آزار قلدر‌های مدرسه قرار می‌گیرد. او یک شخصیت به معنای واقعی کلمه نچسب است که حتی دلسوزی مخاطب را هم نمی‌تواند برانگیزاند، چون حتی مقهور بودن او هم دلیل منطقی ندارد، انگار که نویسنده‌ها فقط می‌خواستند لج بازیکن را در بیاورند.

مطلب مرتبط: نقد و بررسی بازی Summer Catchers

بازی شروع هیجان‌انگیزی دارد ولی می‌فهمیم این‌ها همه در خیالات کوپ اتفاق افتاده و داستان اصلی بازی همین است که او می‌خواهد کارهای روزانه خود و دیگران را انجام دهد، کارهایی که کوچک‌ترین اهمیتی ندارند. مثلاً باید بروید یک تکه پیتزا بخرید یا برای یک بابایی که سر کوچه ایستاده خرید کنید.

شما تعداد کمی هدف اصلی دارید و چندین مأموریت فرعی که اگر آن‌ها را انجام دهید لباس اضافه می‌گیرید. اگر به سراغ مأموریت‌های فرعی نروید، بازی دو ساعته تمام می‌شود. البته اگر کل نقشه کوچک بازی را هم بگردید و مأموریت‌های فرعی را انجام دهید نیز بازی بیش از پنج ساعت به طول نخواهد انجامید.

روند بازی هم همیشه به این صورت است که با آدم‌ها کلی صحبت می‌کنید و در محیط می‌گردید و بین کلی آیتم که در محیط است لوازم مورد نیازتان را یافته و به کمک آنان معماهای ساده‌ای را حل می‌کنید. همچنین وسایلی که به کمک آنان مأموریت‌ها را انجام می‌دهید بعضاً هیچ انطباقی با هدف مأموریت ندارند. مثلاً برای رد شدن از پیرمردی که جلوی درب خانه سالمندان ایستاده باید به او یک جعبه پیتزای کوچک بدهید که برود درونش زندگی کند، او هم با همان هیکل می‌پرد درون جعبه پیتزا و ناپدید می‌شود! ای کاش همین راه‌حل مسخره با چیزی که بازی به شما می‌گوید جور در می‌آمد.

خود پیرمرد مزاحم از شما طلب پول می‌کند و در منوی بازی هم گفته شده که باید یک راه دیگر برای ورود به ساختمان پیدا کنید اما در نهایت جعبه پیتزا، راه‌حل شماست. گیم‌پلی بازی به همین مسخرگی است و مشخص است که سازنده بیشتر سعی داشته مخاطب را با خنداندن، سرگرم کند اما به نظر من در این کار هم موفق نبوده.

بازی Cyanide & Happiness - Freakpocalypse

پویانمایی‌های سیانور و شادی معمولا کوتاه هستند و در هر قسمت، خیلی دیالوگ به خورد شما نمی‌دهند. همچنین حتی اگر داستان هر قسمت دیالوگ‌محور هم باشد، یکی دو دقیقه بیشتر طول نمی‌کشد. همین مدل پویانمایی‌ها که خیلی هم مبتنی بر دیالوگ نیستند در بعضی جاها به‌خصوص هنگام آغاز بازی به کار رفته و اتفاقا خنده‌دار هم هستند. اما بازی برای خنداندن شما حین گیم‌پلی به شدت به دیالوگ‌های طولانی متکی است. دیالوگ‌هایی که اصلاً کمکی هم به داستان یا گیم‌پلی نمی‌کنند و فقط هستند که باشند.

شما هر گوشه و کناری کلی آدم پیدا می‌کنید که می‌توانید با آنان صحبت کرده و از آن‌ها سؤال بپرسید. به غیر از این‌که خیلی از دیالوگ‌ها به جای بامزه بودن بیشتر توهین‌آمیز و چندش‌آور هستند، این همه دیالوگ بی‌هدف شنیدن واقعا خسته‌کننده می‌شود. حتی اگر این حرف زدن‌ها همه جذاب بودند هم حداقل من به سراغ بازی‌ای نمی‌روم که بیشتر از گیم‌پلی، شاهد دیالوگ باشم.

این بازی به خاطر کوتاه بودن گیم‌پلی‌اش، بیشتر شامل دیالوگ و حتی مونولوگ‌های شخصیت اصلی با خودش است. بازی سیانور و شادی واقعا یک اثر گمراه‌کننده و بی‌سروته است. البته اعلام شده که این قسمت اول از یک سه‌گانه محسوب می‌شود، یعنی این بازی بیشتر به مانند یک مقدمه برای داستانی طولانی‌تر عمل می‌کند، اما مقدمه‌ای که بسیار دیر شروع می‌شود. در واقع اسم بازی که به یک رویداد آخرالزمانی اشاره می‌کند هیچ ارتباطی به داستان ندارد و تازه در فیلم آخر بازی می‌بینید که قرار است در قسمت دوم شاهد ماجراهایی باشید که نام بازی به آن اشاره دارد.

به‌طور کلی، بازی Cyanide & Happiness – Freakpocalypse یکی از ضعیف‌ترین بازی‌های اشاره و کلیک است اما می‌تواند برای کسانی که به شکل افراطی به انیمیشن‌های سیانور و شادی علاقه دارند تا حدی سرگرم‌کننده باشد.

این نقد توسط نسخه اختصاصی که بازی‌ساز در اختیار ما قرار داده، انجام شده است.

نقاط قوت:

  • یک بازی ماجرایی اشاره و کلیک جدید

نقاط ضعف:

  • مقدمه‌ای توخالی بر داستانی که آخر بازی شروع می‌شود!
  • معماهای غیر منطقی
  • شوخی‌های بی‌مزه
  • دیالوگ‌های بی‌شمار

امتیاز: ۴.۵ از ۱۰

+۱۲

شاید برایتان جذاب باشد

بازی Ghosts 'n Goblins Resurrection

نقد و بررسی بازی Ghosts ‘n Goblins Resurrection

متاسفانه ریبوت Ghosts ‘n Goblins به‌گونه‌ای نیست که کاربران قدیمی و جدید مجموعه بتوانند تجربه‌ای …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *